Happy Go Lucky pomimo „szczęśliwego” tytułu nie jest typową komedią. Opowiada o życiu 30-letniej pogodnej nauczycielki, czerpiącej garściami z życia, cieszącej się każdym dniem, każdą chwilą, rozmową, aktywnością, czy to nauka tańca Flamenco, czy kurs prawa jazdy, czy praca w szkole. Wszystko wygląda przyjemnie i różowo, ale są pewne problemy, dzięki którym jej postać nie jest jednoznacznie biała. Co uważam oczywiście za ciekawy plus tego filmu.

Poppy nie ma rodziny, dzieci, poza pracą żadnych zobowiązań, mieszka od 10 lat ze współlokatorką, która na dodatek smakowicie gotuje. Taki tryb życia, pozwala jej co drugi dzień uczestniczyć w suto zakrapianych alkoholem imprezach i wypadach z dziewczynami na miasto lub na drinka. Poppy jest typową przedstawicielką współczesnej singielki, której cierpnie skóra na samą myśl o rodzinie, czy spłacie hipoteki, która by wiązałaby się ewentualnie z jej posiadaniem. Poppy jest wolnym ptakiem zachowanie której nie wiele pewnie się zmieniło od czasów studenckich.

Druga sprawa, która bardzo mi się podobała, to nauka jazdy samochodem. Instruktor jazdy Scott jest pełnym przeciwieństwem Poppy jest zgorzkniały, pesymistyczny i nerwowy, ale jednocześnie dokładny i przynajmniej próbujący trzymać się ustalonych norm społecznych. Poza tym jako uczennica Poppy jest koszmarna i niewątpliwie irytująca – chaotyczna, niedokładna, niepotrafiąca się skupić na nauce. Zachowanie Poppy jest przyczyną soczystego i świetnie aktorsko zagranego konfliktu pomiędzy nią a Scottem. Ów konflikt doszczętnie obnaża ich słabości.

Poppy pomimo, że jest osobą niewątpliwie miłą w pewien sposób jest irytująca dla widza. Ja osobiście nie mogłabym być jej współlokatorka, gdyż te fontanny pozytywnych emocji zwyczajnie by mnie męczyły. Natomiast na imprezę kumpela jak znalazł.

Więc ogólnie fajny film, super oddaje psychologię bohaterów jak i współczesne stereotypy.

Advertisements